14 september 2011 GR ijzer Diksmuide – Nieuwpoort Patrick
Voor het laatste deel van onze 4-delige trip langs de IJzer is het weer ons gunstig gezind. Ondanks de kwakkelzomer is het ideaal wandelweer. De fel verguisde NMBS brengt ons ditmaal zonder problemen via Gent naar Diksmuide.
Vanuit het station zoeken we de schaduw op van de IJzertoren, hier is de vorige uitstap geëindigd. Met de stroom aan onze rechterhand stappen we over een asfaltweg naar de 2 km verder gelegen Dodengang. De loopgraven, die in 1995 grotendeels in hun oorspronkelijke staat werden hersteld, getuigen in stilte van de gruwel tijdens de eerste wereldoorlog. Bijna 100 jaar geleden hebben veel jonge mensen hier het leven gelaten zodat wij in onze huidige tijd gezellig zouden kunnen rondwandelen in peis en vree. Wat verder verlaten we de IJzer en volgen de rietbeemden van de Reigersvliet tot in Oud-Stuivekenskerke. Ook die plaats ademt één en al oorlogsverleden uit. Tijdens de gevechten diende de oude toren van de kerk als uitkijktoren op een eiland in het onder water gezet gebied. Ook nu nog kan je de toren op en een oriëntatietafel wijst je de weg naar de verschillende dorpen in de omgeving. We houden hier een eerste keer halt.
Na de plas- en drinkpauze trekken we verder naar het natuurgebied van de Viconiakleiputten. Aan onze linkerkant zien we de Viconiahoeve, waar je een verblijf kan boeken als je wat langer in de omgeving wil vertoeven. Wij stappen echter door naar de Tervaetebrug. Bij het grenadiersmonument steken we de Ijzer over om de rechteroever te volgen. Zo komen we bij de Schoorbakkehoeve, waar een taverne gevestigd is. Spijtig genoeg is de woensdag hun wekelijkse sluitingsdag zodat we verder moeten voor de lunchpauze. Niet zo ver evenwel want aan de Schoorbakkebrug vinden we een geschikt plekje om in openlucht (wat een fijn weer vandaag) de innerlijke mens te versterken. Het vrouwelijke deel van de groep vindt algauw ook een oplossing voor de sanitaire problemen en na de rustpoos kunnen we weer verder richting kust. Langs het water bereiken we de volgende brug: de Uniebrug. Hier steken we de Ijzer opnieuw over. Even voorbij een veerooster buigt het asfaltlint af naar links. Wij nemen nu een smal paadje rechtdoor (bijna niet gezien) in het gras. Met links van ons enkele grote waterplassen stappen we op een oneffen graspad dat afgezoomd is met kaardebollen. Het is juist “oogsttijd” en de stekelige bollen laten gemakkelijk los en blijven aan ieder kleren haperen. Als we na een tijd terug het fietspad bereiken hangt bijna iedereen, en vooral diegenen die vooraan lopen, vol met bruine harige bollen. Na de reinigingsbeurt stappen we voorbij het spaarbekken waar BLOSO opleidingen geeft in o.a. windsurfen. Dat die opleidingen dringend nodig zijn is te zien aan enkele stoere bonken die tevergeefs proberen op de plank te blijven. Voorbij het bruggen en sluizencomplex aan de Ieperbrug komen we bij de Vismijn. We stappen tussen de kaai en het gebouw door voorbij de jachthaven en over een brede houten wandelpromenade naar Nieuwpoort-Bad. Hier mondt de Ijzer in de Noordzee uit en eindigt onze 4-delige reeks “van bron tot monding”. Na het opslaan van de nodige drank (het is vrij warm) wacht ons nog een tramrit naar De Panne. Hier hebben we ook nog even de tijd om de plaatselijke middenstand te steunen vooraleer de trein naar Zottegem vertrekt.
Afgezien van de eerste etappe is de tocht langs de Ijzer droog verlopen. Het landschap is niet zo spectaculair als in de Ardennen, maar toch zijn we mooie, vlakke gebieden doorgetrokken en mogen we een volledige GR (104 km) op ons palmares schrijven.